Prisdryss

Ungdomsverksemda Suksess UB, som skribenten er mentor for, lever opp til namnet og sikra seg ikkje mindre enn fem prisar i fylkesmeisterskapen i dag, mellom dei den gjevaste av alle: Beste ungdomsbedrift. Godt jobba, jenter!

Puh...

Lang dag. Femårsjubileumsfeiring på biblioteket med presentasjon av nye og gamle bøker og mini-bokbad med Karin Bjørset Persen og "Skyggeboksing". Før det eit langt lunsjmøte med Origo Kultur, midt imellom friidrottstrening, deretter programkomitémøte i Teaterentusiastene. Spilleløyve er i boks, no skal hovudrollar fyllast opp. Så viss det er nokon mannfolk der ute som er glade i å kle av seg, dansa og synga, er det berre å gjera seg klar. Audition etter påske. Følg med, følg med...

Positivt

Ikkje akkurat nyhende lenger, men eg registrerer at Morgenbladet og Dagens Næringsliv nok ein gong utmerkar seg som avisene som aukar opplaget mest. Det er oppløftande, men ikkje overraskande, ettersom desse avisene i like stor grad utmerkar seg ved å skriva som om lesaren var eit vakse menneske som kan både lesa og tenkja, medan andre aviser, med VG og Dagbladet i spissen, kappspring i retning eit fiktivt og truleg ungdommeleg og kjøpesterkt publikum som ikkje maktar nokon av delane.
Personleg fekk eg nok då Dagbladet (trur eg det var) utstyrte eit bilete av sentrale norske politikarar med snakkeboblar for å illustrera ei sak om kva dei hadde sagt til eller om kvarandre. Viss eg vil ha snakkeboblar, kjøper eg eit teikneseriehefte. Same avis vekte merksemd noko tidlegare med å la ein rollefigur frå såpeseria "Offshore" kommentera nyhende frå Nordsjøen, og sidan har akeferden inn i det virtuelle og fiktive halde fram. Når Dagbladet skriv om Hotel Cæsar, handlar det om kva figurane i serien foretek seg, målet synest å vera at kultursidene i avisa skal vera ei fullgod erstatning for å tilbringa kvelden framfor fjernsynet. Men då vert òg ein kveld framfor fjernsynet ei fullgod erstatning for å lesa kultursidene i Dagbladet, og dermed går dei over til å konsentrera seg om kva som kjem til å skje i framtidige episodar. Slik politikk-dekninga i aukande grad handlar om kva som kjem til å skje framover, kven som kjem til å gå av og kven som kjem til å verta vald eller oppnemnd, ei heilt misforstått oppfatning av kva politisk analyse går ut på.
Når Dagens Næringsliv skriv om Hotel Cæsar over to sider denne laurdagen, handlar det om dei som står bak, og om serien si rolle som rekrutteringsgrunn for norske filmarbeidarar. Og sjølvsagt om pengar og marknadsmekanismar i TV-bransjen. Ting du ikkje finn ut ved å sjå serien på fjernsynet, med mindre du er veldig oppteken av rulletekstar.
Eg veit ikkje om det er for optimistisk, men ein plass i framtida øynar me kan hende ein slutt på den særnorske situasjonen der ein sausar saman tabloid vås og freistnader på seriøs journalistikk i same avis, slik at ingen får det dei vil ha, men alle får noko å irritera seg over.

Porten

Skia er henta ut frå lageret og smurt inn med så mykje festesmurning at eg kunne spasert oppover veggen med dei. Eg likar det slik. Glipptak er kanskje noko av det verste eg veit. Vervarslinga sa vind og snøbyger, i går var det kuling, men morgonen (eller formiddagen, det er tross alt laurdag) opprann med sol og silkeføre.

Tok ein annan veg til skihytta enn til vanleg. Opp gjennom Tomaselvdalen. Det er fint å gå der det ikkje er spor, etter kvart ikkje eingong skuterspor. Stille. Snø ligg over nedbøygde dvergbjørketre og lagar mjuke former og blå skuggar. Harespor og kvite rypekull som flyg opp lenge før me nærmar oss.
Høgt oppe i dalen, ovanfor Langvatnet, renn ein liten bekk nedetter fjellet. Om vinteren frys han sakte til og formar ein gedigen issvull forma som to nokså intrikate søylar. Derav namnet isporten.

Etterpå vart det kaffi og svele på skihytta og nedoverbakke heile vegen heim. Fin dag.

Planetarisk

I høve den vakre fullmånen i ettermiddag og formørkinga i natt:

Her ved fjellet Mielgevarre (frå "Venus i fjør", ca. 2002)

Brystfjellet vart
Melkevarden
og vintermånen syg
lys over sovande by,
kvitt.

Plagar seg sjølv og likar det

Han lærer aldri. Seint heim frå jobb, akkurat tid til å kasta i hop ein rask middag, hiva han innpå, kraftslumra på sofaen i ti minutt, hiva seg i bilen til idrottshallen og der finst ikkje den ting i verda han har mindre lyst til enn halvannan time med i grunnen meiningslaus fysisk aktivitet som å springa opp og ned ei åtti meter lang stripe tartan langsmed ei fotballbane full av støyande ramp og dei tusen fotballane deira som flyg vegg og tak i mellom.
Og kvar gong er det likevel like moro undervegs og like godt etterpå. Og kvar gong er han like støl og hjelpeslaus dagen etter, like sliten og full av ulyst neste gong tida nærmar seg for å trena. Han lærer aldri.

Pictures! We got pictures!

Teaterentusiastene.

Fra Pulverteatret: Merete og Linda...

...Kristin og Seraphin...

...Geir...

...og Stian!

(Alle foto: Gry J. Johanin)